ΔΠΘ Έλεισε 35 χρόνια ζωής

«Δεν Πέρασα στη Θεσσαλονίκη». «Δυστυχώς Πέρασα Θράκη», ή «Δεν Πειράζει Θάρρος». Κάπως έτσι μετέφραζαν το αρκτικόλεξο Δ.Π.Θ. οι πρώτοι φοιτητές του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, που έφτασαν στην Ξάνθη πριν από 35 χρόνια. Ήταν το πρώτο περιφερειακό πανεπιστήμιο, και μάλιστα με σχολές σε τρεις πόλεις της Θράκης. Σήμερα, το πανεπιστήμιο αριθμεί περισσότερους από 20.000 φοιτητές και αποτελεί την «ατμομηχανή» της ανάπτυξης για όλη τη Θράκη.

Της Σοφίας Χριστοφορίδου

Στα αμφιθέατρα της Νομικής δίδαξε ως έκτακτος καθηγητής ο σημερινός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Βασίλης Σκουρής, ενώ ο καθηγητής Μενέλαος Τουρτόγλου, που διετέλεσε πρύτανής του, είναι σήμερα τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Από τα έδρανα του πανεπιστημίου πέρασαν ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ο οποίος αρκετά χρόνια αργότερα, ως υπουργός Παιδείας, έγινε πολιτικός προϊστάμενος των καθηγητών του, η Άννα Διαμαντοπούλου αλλά και ο Λάκης Λαζόπουλος.

«ΔΑΝΕΙΚΟΙ» ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ
Το Δημοκρίτειο άρχισε να λειτουργεί το 1974 με δύο τμήματα, Πολιτικών Μηχανικών στην Ξάνθη και Νομικής στην Κομοτηνή. Στην αρχή, λειτουργούσε με «δανεικούς» καθηγητές από τη Θεσσαλονίκη και με πρόεδρο της διοικούσας τον καθηγητή Λυσίμαχο Μαυρίδη, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας σήμερα. «Με την εκλογή των πρώτων καθηγητών, αναδείχτηκε και η σύγκλητος. Στην αρχή, τα μαθήματα γίνονταν σε ένα γυμνάσιο και μια νοικιασμένη πολυκατοικία. Ο δήμος Ξάνθης μας έδωσε τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για τις πρώτες μας ανάγκες. Αργότερα, χτίστηκαν τα κτίρια στην Κομοτηνή, με τη βοήθεια της ΜΟΜΑ», θυμάται ο πρώτος εκλεγμένος πρύτανης του ΔΠΘ Λεωνίδας Κογκέτσωφ. «Το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο έφερε στο προσκήνιο τη Θράκη, που για πολλούς Έλληνες φάνταζε περιοχή πολύ μακρινή. Αποτελεί μια ζωντανή απόδειξη του πόσο μπορεί να συμβάλλει ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα στην ανάπτυξη μιας τόσο ευαίσθητης περιοχής», σημειώνει, από την πλευρά του, ο δεύτερος κατά σειρά εκλεγμένος πρύτανης του ΔΠΘ, και ο πρώτος από τη Νομική, Διονύσης Μαυρόγιαννης.

ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Σήμερα το Δημοκρίτειο έχει επεκταθεί σε τέσσερις πόλεις της Θράκης, με 20 πανεπιστημιακά τμήματα, μεταξύ των οποίων οι σχολές της Ιατρικής και της Νομικής. Μαζί με τους μεταπτυχιακούς, η κοινότητα των φοιτητών ξεπερνά τα 22.000 μέλη. Επιπλέον, το πανεπιστήμιο είναι ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες, αφού οι διδάσκοντες είναι 550 και το λοιπό προσωπικό πάνω από 1.500 άτομα. «Το πανεπιστήμιο είναι η βαριά βιομηχανία της Θράκης», σημειώνει ο σημερινός πρύτανης Κωνσταντίνος Σιμόπουλος. Όπως εξηγεί, «είμαστε το τρίτο σε μέγεθος πανεπιστήμιο της χώρας. Καταφέραμε να αποσπάσουμε 65 εκατ. ευρώ μέσω του ΣΔΙΤ για την κατασκευή εστιών και 65 εκατ. ευρώ από το Δ’ ΚΠΣ. Ο τετραετής προγραμματισμός μας ανέρχεται σε προϋπολογισμό της τάξεως των 40-50 εκατ. ευρώ». Πέρα από το ρόλο του στην οικονομική ανάπτυξη, όπως τονίζει, «το ΔΠΘ εκφράζει τη Θράκη στα φόρα. Δίνει βηματισμό στην περιοχή. Ενέπνευσε τη δημιουργία πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης, στη Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας και την Αδριανούπολη της Τουρκίας. Συντηρεί τμήμα Ελληνικής Γλώσσας στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης και έχει αναπτύξει συνεργασία με 17 πανεπιστήμια του ευρύτερου χώρου», σημειώνει. Σύμφωνα με τον πρύτανη, οι λέξεις-κλειδιά για το μέλλον πανεπιστημίου είναι «εξωστρέφεια» και «αξιολόγηση».

Ένας πρώην φοιτητής και πρώην πρύτανης θυμάται

Ένας από τους φοιτητές της πρώτης «φουρνιάς» ήταν ο μετέπειτα πρύτανης του ΔΠΘ Θανάσης Καραμπίνης. «Θυμάμαι, είχα κάνει 27 ώρες με το τρένο από την Αθήνα, και όταν κατέβηκα στο σταθμό της Ξάνθης, βρέθηκα στη μέση του πουθενά, σαν σε σκηνικό σε ταινία του Αγγελόπουλου. Υπήρχαν ανάμεικτα συναισθήματα, για κάποιον που δεν ήταν εξοικειωμένος με τα πολιτισμικά στοιχεία της περιοχής. Τα πρώτα μαθήματα γίνονταν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της Ξάνθης, σε μια αίθουσα χωρίς κουφώματα. Ήμασταν 80 φοιτητές στην Πολυτεχνική σχολή, όλοι μια παρέα. Το πρώτο διάστημα, όχι μόνο δεν υπήρχαν φοιτητικά στέκια, αλλά μετά τις οκτώ δεν κυκλοφορούσε ψυχή στην πόλη. Μαζευόμασταν στον 4ο όροφο των αιθουσών διδασκαλίας, όπου πολλές φορές κοιμόμασταν εκεί. Το 1974 υπήρχε έντονη πολιτικοποίηση στο φοιτητικό κίνημα. Θυμάμαι, κάναμε γενικές συνελεύσεις που διαρκούσαν τρεις μέρες, κατεβαίναμε σε πορείες για την Κύπρο -πράγματα πρωτόγνωρα, για επαρχιακή πόλη. Πολλά από τα παιδιά που τελείωσαν το Δημοκρίτειο είτε δουλεύουν στο πανεπιστήμιο είτε παρέμειναν εδώ, για να ασκήσουν το επάγγελμά τους. Έχουμε τη μεγαλύτερη αναλογία μηχανικών και νομικών -επιστημόνων, γενικότερα. Όσο για μένα, αγάπησα την πόλη και ξαναγύρισα εδώ ως καθηγητής. Εδώ έκανα οικογένεια και εδώ μεγαλώνω τα παιδιά μου». Τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα για το ΔΠΘ. Όταν εκλέχτηκε πρύτανης ο κ. Καραμπίνης, δημιουργήθηκαν επτά νέα τμήματα στο πανεπιστήμιο, χωρίς να υπάρχει ανάλογη χρηματοδότηση από το υπουργείο, με αποτέλεσμα το Δημοκρίτειο να μην έχει να πληρώσει ούτε τους λογαριασμούς, και η ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα στο εκπαιδευτικό ίδρυμα!

http://www.makthes.gr/news/reportage/40260/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s