Είδα σε επανάληψη τη δική μας τελετή και φαρμακώθηκα…

Είμαι σίγουρη, το ίδιο έκαναν και άλλοι πολλοί, μετά την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Με τον πρωινό καφέ έβαλα να δω τη δική μας τελετή έναρξης. Και φαρμακώθηκα. Για όλα αυτά που ακυρώνουν στα μάτια μου την Ελλάδα της τελετής, την Ελλάδα που με κάνει να βουρκώνω.

Χθες βράδυ βρεθήκαμε με φίλους, έξω, να σχολιάζουμε την τελετή του Λονδίνου. Σε κανέναν μας δεν άρεσε ιδιαίτερα, πέρα από τον μίστερ Μπίν και τη βασίλισσα. Εντάξει, παραδέχομαι ότι η βιομηχανική επανάσταση σφράγισε τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Το ίντερνετ επίσης. Πολλά από τα ποπ και ροκ τραγούδια που ακούσαμε στο στάδιο μας θυμίζουν τη χρυσή εποχή της εφηβείας μας. Αλλά ως εκεί. Δεν με ενδιαφέρει να μπω στη συζήτηση περί πολιτισμικής κατωτερότητας ή ανωτερότητας του ενός ή του άλλου. Στην Ελλάδα οφείλει ο κόσμος πολλά- το πολίτευμα της Δημοκρατίας, τη διαλεκτική σκέψη, τη φιλοσοφία. Εδώ και αιώνες όμως βιώνουμε εδώ την πολιτισμική (και πολιτική κυριαρχία) των αγγλοσαξώνων. Το ίδιο διάστημα η Ελλάδα παλεύει με τις διάφορες μορφές υποτέλειας. Υποθέτω ότι όπως εγώ ένιωσα συγκίνηση βλέποντας την ελληνική ιστορία να παρελαύνει μπροστά στα μάτια μου, μέσα από  πανανθρώπινα σύμβολα, έτσι οι άλλοι ένιωσαν περήφανοι για τα δικά τους σύμβολα, τη δική τους ιστορία. (Μακάρι να μπορούσα να νιώσω περηφάνια και εγώ για τη βιομηχανική επανάσταση, τις σουφραζέτες, τον κοινοβουλευτισμό, την πρόοδο στις επιστήμες, το εθνικό σύστημα υγείας, ακόμα ακόμα και για τα δημιουργήματα μαζικής κουλτούρας που για τον έναν ή τον άλλο λόγο αποτελούν πια παγκόσμιο πολιτισμικό κώδικα)

Ως καλλιτεχνικό αποτέλεσμα όμως, λυπάμαι δεν μπορώ να το συγκρίνω. Η τελετή του Παπαϊωάννου ήταν ένα έργο τέχνης.  Η τελετή του Μπόιλ ήταν ένα πανηγυράκι. Το να μπερδεύουμε την τελετή με όσα επακολούθησαν- Κεντέρηδες, σπατάλες χρεοκοπία- είναι το λιγότερο άστοχο. Η τελετή αντιπροσωπεύει για μένα αυτό που είναι –αυτό που θέλω να θυμάμαι ότι είναι η Ελλάδα, ίσως δηλαδή, αυτό που κάποτε υπήρξε.

Στην παρέα κλείσαμε γρήγορα την κουβέντα περί Ολυμπιακών- δεν είχαμε και πολλά να πούμε περί της τελετής του Μπόιλ, δεν είμαστε (ευτυχώς) από αυτούς που θεωρούν τους Έλληνες περιούσιο λαό ώστε να κάνουμε τις συγκρίσεις, δεν θελήσαμε (σκόπιμα) να ανοίξουμε το θέμα των Ολυμπιακών του 2004 γιατί πονάει. Ποιος θυμάται άραγε πόσο μας κόστισαν; Το μεγαλύτερο κόστος, κατ’ εμέ ήταν ότι επιβεβαίωσαν πως μπορούμε να τα αφήνουμε όλα για την τελευταία στιγμή και τότε, με λίγο ή πολύ «σπρώξιμο» όλα γίνονται.

Κι ύστερα, μετά από αυτό το Ολυμπιακό διάλειμμα, άρχισε να μου λέει ο Αντρέας πως ακόμα παιδεύεται με τη ΔΕΗ για να βάλει τα φωτοβολταϊκά στη στέγη του (ήθελε είτε λάδωμα είτε τηλεφώνημα από γνωστό πρώην υφυπουργού. Και μια που δεν είχε λεφτά, προτίμησε το δεύτερο). Μου έλεγε ο Βασίλης για πολιτικό μεγάλου κόμματος (το οποίο συμμετέχει στην τρικομματική κυβέρνηση) ότι ψάχνει να κάνει μπίζνα με φωτοβολταϊκά και έχει στρωμένη τη δουλειά με τα υπουργεία, αλλά επειδή δεν θέλει να φαίνεται για να μην τον κράξουν έψαχνε εταιρεία που θα εμφανίζεται μπροστά. Θυμήθηκα και αυτά που μου λεγε η Ρένα ότι πούλαγε το σπίτι εκατό και η εφορία τη φορολογούσε βάσει της αντικειμενικής αξίας που ήταν 50 – «το κράτος μου δείχνει έναν νόμιμο τρόπο για να κλέβω το κράτος. Και αυτό δεν έγινε για μένα που είμαι μικροεργολάβος» μου είπε μια φορά.

[…] Έχω φτάσει στο τέλος της τελετής του 2004. Βλέπω τον Κώστα Καραμανλή ροδαλό και γυαλιστερό, μαζί με την ηλιοκαμένη Νατάσα να χειροκροτούν ρυθμικά κατά την είσοδο της ελληνικής ομάδας και τον Κατσαρό που έκανε την αναμετάδοση να αναφέρεται στην Dream Team του Χρήστου Ιακώβου (που λίγα χρόνια αργότερα ξηλώθηκε μαζί με όλη την ομάδα, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο του ντόπινκ). Περνάω τη σκηνή στα γρήγορα, προτιμώ τη φωνή της Μγιόρκ. Επόμενη σκηνή με τη λαμπερή και τσιτωμένη Γιάννα, «Ευκαριστούμε Ελλάδα» από τον Ζαγκ Ρογκ (μια φωνή από το μέλλον αντηχεί «Καλό κουράγκιο Έλληνες») και τον Κωστή Στεφανόπουλο να κηρύσσει την έναρξη των αγώνων. Ακολουθούν καμπανοκρουσίες (κακώς κορόιδευα τους Άγγλους για την καμπάνα, εμείς είχαμε 5). «Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού κατέβα, φανερώσου κι άστραψε ‘δω πέρα τη δόξα της δικής σου γης» σε στίχους του Κωστή Παλαμά, ο όρκος των αθλητών (με την Δημοσχάκη να χάνει τα λόγια της, ας είχε και ένα ψεγάδι η τελετή βρε αδερφέ) οι αιωρούμενοι λαμπαδηδρόμοι και τελικά η φλόγα στα χέρια του Γκάλη, του Δομάζου, της Πατουλίδου («για την Ελλάδα ρε γαμώτο», μακάρι να το ένιωθαν κι αυτοί που κρατάν τις τύχες της στα χέρια τους), του Καχιασβίλη, του Μελισσανίδη και τελικά του Κακλαμανάκη (αντί του… ατυχήσαντος Κεντέρη).

Η τελετή κλείνει με Χατζιδάκι και Γκάτσο «Είσαι ένα περιστέρι, που πετάς στον ουρανό, πάμε να ‘βρουμε ένα αστέρι, σε έναν τόπο μακρινό…» . Όσο μακρινή είναι αυτή η ψευδαίσθηση του 2004. Όσο μακριά φεύγουν σήμερα οι Έλληνες από την Ελλάδα.

 

(Υ.Γ. και ένα κείμενο για το κόστος των Αγώνων του 2004 http://www.gazzetta.gr/olympiakoi-agones-2012/article/312351-aisxos-toy-aiona)

Advertisements

4 thoughts on “Είδα σε επανάληψη τη δική μας τελετή και φαρμακώθηκα…

    • ομολογώ ότι δεν ξέρω αν ο παπαϊωάννου αντέγραψε άλλον καλλιτέχνη ή όχι. μένω σε αυτό που είδα. ως παραγωγή., ως θέαμα προκάλεσε συγκινήσεις και έμεινε στη (μικρή, δική μας και εφήμερη έστω) ιστορία. για μένα η αφορμη ήταν και ο Μπόιλ και ο Παπαϊωάννου κ οι τελετές. Και ούτε νοσταλγώ το 2004. «Νοσταλγώ» αυτό που θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα κ δεν είναι

      Μου αρέσει!

  1. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί λέτε «Το να μπερδεύουμε την τελετή με όσα επακολούθησαν- Κεντέρηδες, σπατάλες χρεοκοπία- είναι το λιγότερο άστοχο».

    Πόσα δις ξοδεύτηκαν στους ολυμπιακούς, πόσα δις φαγώθηκαν; Γιατί είναι άστοχο;

    Πετάτε έναν χαρακτηρισμό εντελώς αναιτιολόγητα νομίζω….

    Στη συνέχεια βέβαια αναιρείτε μόνη σας έμεσα αλλά τόσο κατάφωρα τον παραπάνω χαρακτηρισμό όταν γράφετε: «Έχω φτάσει στο τέλος της τελετής του 2004. Βλέπω τον Κώστα Καραμανλή ροδαλό και γυαλιστερό, μαζί με την ηλιοκαμένη Νατάσα να χειροκροτούν ρυθμικά κατά την είσοδο της ελληνικής ομάδας και τον Κατσαρό που έκανε την αναμετάδοση να αναφέρεται στην Dream Team του Χρήστου Ιακώβου (που λίγα χρόνια αργότερα ξηλώθηκε μαζί με όλη την ομάδα, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο του ντόπινκ (sic) «.

    Μα ακριβώς αυτή είναι η Ελλάδα της λαμογιάς, της αναξιοκρατίας και εν τέλει της χρεοκοπίας.

    Υ.Γ. Σας διαβάζω τακτικά. Πολλές φορές πατε να πείτε κάτι και το αφήνετε στη μέση ημιτελές, σαν συλλαβές που όλες μαζί κάνουν μια λέξη, αλλά μόνες τους είναι έναρθρες κραυγές. Για τον τίτλο και τον επίλογο τι να πω, εντελώς ανέμπνευστοι όμως;!

    Μου αρέσει!

    • Καταρχάς σας ευχαριστώ που με διαβάζετε και αφού μπήκατε στον κόπο να γραψετε και σχόλιο θα σας εξηγήσω το σκεπτικό μου. H τελετή έναρξης (η βρετανική και η ελληνική) έγινε η αφορμή για μια σειρά από «θυελλώδεις» συζητήσεις εντός και εκτός διαδικτύου για το ότι «η δική μας ήταν καλύτερη επειδή εμείς έχουμε ιστορία ενώ οι άγλλοι τι είχαν να δείξουν»; Με αυτό διαφωνώ και ελπίζω να είναι σαφές. Πέρα από το συμβολικό του πράγματος (μέσω της τελετής κάθε χώρα θέλει να θυμίσει στον υπόλοιπο κόσμο γιατί είναι σημαντική, να δηλώσει και να επαναβεβαιώσει την ταυτότητά της – και σε αυτή την « Ελλλάδα της τελετής» αναφέρομαι και όχι στην Ελλάδα της λαμογιάς) υπάρχει και μια καλλιτεχνική αξία. Χωρίς να είμαι ειδική περί της τέχνης, με βάση τα δικά μου κριτήρια, η ελληνική τελετή ήταν πολύ καλύτερη. Υποκειμενικό είναι αυτό. Σ’αλλους αρέσει το παστό και σε άλλους το παστίτσιο.

      Περί του άστοχου. Οι Ολυμπιακοί ως γεγονός έμειναν στην μνήμη μας μέσω της τελετής, επειδή ήταν ένα καλλιτεχνικό γεγονός με έντονους συμβολισμούς. Οι Ολυμπιακοί επίσης άφησαν πίσω τους τεράστια χρέη και ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο τη λογική της λαμογιάς και του «σπρωξίματος». Όμως η συνεπαγωγή καλλιτεχνικό γεγονός=Ολυμπιακοί= λαμογιά (που προηγήθηκε και ακολούθησε) είναι άδικη, κατ’εμέ, απέναντι στο δημιουργό.

      Για τα περί της λαμογιάς κάνω αναφορά και σε αυτή των ‘ολυμπιακών, (και αν θα δείτε στο τέλος του κειμένου παραπέμπω σε ένα κείμενο που αναφέρεται στο κόστος), και σε αυτή της καθημερινότητάς μας βλ. ΔΕΗ

      Τωρα ως προς το blog, το δημιούργησα ακριβως για να έχω ένα δικό μου προσωπικό χώρο να εκφράζω τις σκέψεις μου- ή τις συλλαβές μου αν προτιμάτε. είναι κάτι σαν ένα πεδίο άσκησης.όχι διαγωνισμός στον οποίο διεκδικώ βραβεία έμπνευσης. Δεν είναι απαραίτητο να αρέσει σε όλους το στυλ γραφής μου (το οποίο αναμφίβολα επιδέχεται βελτιώσεων).
      Σοφία

      ΥΓ Υποθέτω ότι αν σας είχα αρχισυντάκτη/-τρια δεν θα είχα καμία τύχη. επειδή όμως εδώ δεν είναι η εφημερίδα όπου εργάζομαι, εγώ επιλέγω τον τίτλο, την εισαγωγή, το κείμενο και τον επίλογο κατά βούληση και αναλόγως με την έμπνευση (ή μη) της στιγμής. Σε κάθε περίπτωση η καλοπροαίρετη κριτική δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και επομένως σας ευχαριστώ για αυτήν.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s