Θα θελα να με λεν ελπίδα…

Μου πήρε κάποια χρόνια για να αρχίσει να μου αρέσει το όνομά μου. Στα μέσα του ’80, όταν πήγαινα δημοτικό, υπήρχαν ονόματα πιο “σέξυ”, πιο της μοδός. ΣούζυΤζένηΝτόραΣίσση. Εμένα με φώναζαν Σόφη στο σπίτι, διάφορα υποκοριστικά (που μου προκαλούσαν αλλεργία) στη γειτονιά. Μεγαλώνοντας, (ή θέλοντας να δείξω ότι μεγαλώνω) προσπάθησα να καθιερώσω το Σοφία. Με τους ξένους τα κατάφερα, σε μένα πήρε περισσότερο χρόνο, τέλος πάντων, όσοι με γνώρισαν από το λύκειο και έπειτα με ήξεραν ως Σοφία. Από καιρό σε καιρό συναντούσα διάφορους εξυπνάκηδες -άλλοτε ήταν ένας καθηγητής στο σχολείο, ή κάποιος που νόμιζε ότι έκανε έξυπνο φλερτ- που με ρωτούσαν με μπλαζέ ύφος αν είμαι αντάξια του ονόματός μου. “Όποιος μπορεί να το ισχυριστεί αυτό, μάλλον δεν είναι” έδινα την πληρωμένη απάντηση κι εγώ και ξεμπέρδευα.


Τι με έπιασε και τα λέω όλα αυτά; Σήμερα είναι η γιορτή μου. Όχι μόνο δική μου βέβαια. Είναι και της Πίστεως, της Αγάπης και τη Ελπίδας. Όλα τα δύσκολα, δηλαδή, τα σχεδόν άπιαστα, μαζεμένα σε μια μέρα. Με τη Σοφία είχα ξεμπερδέψει νωρίς, Πίστη έλεγα δεν υπάρχει (τουλάχιστον κατ΄ όνομα), η Αγάπη κάτι μεγάλο και βαθύ, ένα τέμπλο που το προσκυνάς. Η Ελπίδα είναι στα ανθρώπινα μέτρα. Δεν χρειάζεται να την αποδείξεις, να την αποζητάς ή να αμφιβάλλεις για την ύπαρξή της. Δεν είναι καν του παρόντος, σε μεταφέρει σε ένα μέλλον που όλα είναι καλύτερα, ασχέτως αν αυτό το μέλλον γίνει ποτέ παρόν.

Ναι, η Ελπίδα ήταν αυτή που μου άρεσε περισσότερο από την τετράδα των αγίων. Άσε που πεθαίνει τελευταία- και για κάποιον αρνητή της ιδέας του θανάτου είναι το αμέσως καλύτερο από το μη θάνατο.

Το φθινόπωρο βιάζεται φέτος να έρθει (για όλους εκτός από τον φίλο μου τον Δημήτρη, που ζει στην 48η Αυγούστου) και να μας φέρει πιο κοντά σε έναν ακόμη πιο δύσκολο χειμώνα. Πιο δύσκολο από το φθινόπωρο, πιο δύσκολο ακόμα και από τον περασμένο χειμώνα…Η ελπίδα πια είναι ένα είδος πολυτελείας στη χώρα (απορώ πως δεν την έχουν φορολογήσει ακόμη με 23%). Αλλά μια που γιορτάζω σήμερα, δικαιούμαι μια μικρή πολυτέλεια.

Ελπίζω ο Κυριάκος να μην το βάλει κάτω και να νικήσει τον καρκίνο. Και να έχει τα φάρμακα και τους γιατρούς που χρειάζεται σε αυτή τη μάχη.
Ελπίζω η Στέλλα και η Βίκη και η Ρένα και ο Θάνος να βρουν μια δουλειά και να ξεφύγουν από την ανεργία, που τους τρώει τα συκώτια.
Ελπίζω η Δάφνη να δικαιωθεί που πήρε το ρίσκο να ξεκινήσει επιχείρηση σε καιρό κρίσης.
Ελπίζω η έφηβη Κατερίνα, που δούλευε στην ταβέρνα το καλοκαίρι για να βοηθήσει την οικογένεια, να μη χρειαστεί να διαλέξει ή το φροντιστήριο αγγλικών ή το ωδείο, γιατί η κιθάρα είναι η μεγάλη της αγάπη.
Ελπίζω να είναι μαλακός ο φετινός χειμώνα, για να μη διαβάζουν στην παγωνιά τα παιδιά της Νίκης.
Ελπίζω κι άλλα…

Να πάψουν τα υποκριτικά διλήμματα

Να σταματήσουμε να παίζουμε το παιχνίδι “όλοι εναντίον όλων”, δεν έχει γούστο.

Ούτε το άλλο με το “αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας”

Ελπίζω ο νόμος να ισχύει (κάποτε) για όλους το ίδιο

Να ξεμεθύσουν όσοι έπιναν χρόνια στην υγειά μας

Να αποκτήσουν ξανά νόημα οι λέξεις δικαιοσύνη, αξιοκρατία, ισότητα

Να ξυπνήσουμε σύντομα από αυτό τον εφιάλτη.

Υ.Γ. Ίσως είναι η απελπισία και όχι η ελπίδα η κινητήριος δύναμη για την αλλαγή. Δεν ξέρω. Ίσως από μόνη της η ελπίδα να μην αρκεί. Αλλά και η πίστη… πάει καιρός που είναι εξαφανισμένη

(Δημοσιεύτηκε στους United Reporters στις 17/9/2012)

http://www.unitedreporters.gr/articles/GR/Bloggaroyn_gia_toys_UR/Simeiosate_Hi/Tha_ithela_na_me_lene_Elpida

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s