O κύριος «κάνω ό,τι γουστάρω»

Του χτυπώ το τζάμι. Πατάει φρένο, κατεβάζει το παράθυρο και περιμένει ευγενικά να δει μήπως θέλω να τον ρωτήσω κάτι. «Οδηγείτε σε πεζόδρομο» του λέω και αίφνης η «ευγένειά» του πάει περίπατο. «Άσε μας κοπέλα μου» φωνάζει και κουνάει με αγανάκτηση το χέρι, ενώ έχει ήδη βάλει πρώτη και συνεχίζει την πορεία του ανάμεσα στους πεζούς, στον πεζόδρομο της Ναυαρίνου. Μάλιστα! Ίσως θα έπρεπε να ζητήσω συγνώμη, που τον έκανα να σταματήσει για αυτή την ασήμαντη λεπτομέρεια.

Μόνο μια φορά θυμάμαι να συνέβη το αντίστροφο. Όταν παρατήρησα σε κάποιον ότι πάρκαρε σε ράμπα αναπήρων, μου ζήτησε συγνώμη και πάρκαρε λίγο παραπέρα. Βέβαια, η θετική εντύπωση μου δεν κράτησε για πολύ. Λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και με βρήκε στην τράπεζα όπου είχα πάει για να μου ζητήσει το λόγο, γιατί δεν του άρεσε το ύφος μου και κατέληξε να μου λέει «είσαι σπαστικιά» και «ξέρω εγώ ποιο είναι το πρόβλημά σου». Μάλιστα! Μα πως το σκέφτηκα κι εγώ; Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι αυτός που παρκάρει στη ράμπα, αλλά εγώ που διαπιστώνω ότι το κάνει- κοινώς που «του τη λέω».

Μια άλλη φορά, ήταν ένας οδηγός μηχανής, που οδηγούσε πάνω στο πεζοδρόμιο. «Ωραίο παράδειγμα δίνετε στο παιδί σας» του φώναξα, γιατί στο πίσω μέρος της μηχανής είχε έναν πιτσιρικά. «Έχετε δίκιο» μου απάντησε, πλην όμως συνέχισε την πορεία του στο πεζοδρόμιο.

Έχω διάφορα τέτοια περιστατικά να θυμηθώ. Τις περισσότερες φορές με αντιμετωπίζουν ως γραφική, δεν μου δίνουν καμία σημασία, άλλοτε πάλι μου ζητούν και τα ρέστα. Πάντως κανέναν δεν βλέπω να συγκινείται.

Ίσως γιατί αυτή η συμπεριφορά είναι αποδεκτή. Ίσως γιατί οι περισσότεροι έχουμε παρκάρει ή περάσει με αυτοκίνητο και μηχανάκι μέσα από πεζόδρομο (ή απλώς ήμασταν συνεπιβάτες σε ένα τέτοιο ΙΧ ή μηχανή). [Εξάλλου οι δικαιολογίες βγαίνουν τόσο αβίαστα: «Έλα μωρέ, και τι έγινε; Δεν χάλασε ο κόσμος. Όλοι το κάνουν. Και σιγά πια, πόσο ενοχλώ; Αφού πηγαίνω με 10χλμ. Με βλέπουν, δεν θα πέσει κανείς πάνω μου, εξάλλου προσέχω. Να μόνο για αυτή τη φορά θα κόψω δρόμο γιατί βιάζομαι»]

Θα’ θελα να πιστεύω ότι αν κάθε οδηγός που περνούσε μέσα από πεζόδρομο ή πάρκαρε σε ράμπα αναπήρων αντιμετώπιζε την κατακραυγή (και όχι απλώς την επισήμανση) δέκα, είκοσι, τριάντα πεζών, ίσως και να αισθανόταν άσχημα, αν όχι για την πράξη του, έστω για το ρεζίλεμα. Σκέφτομαι ότι αν όλοι οι «σπαστικοί», «προβληματικοί» και «γραφικοί» έβγαιναν από το καβούκι της απογοήτευσης, ότι «έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν αλλάζει» σίγουρα κάτι θα άλλαζε.

 Υ.Γ. Το θέμα δεν είναι απλώς τα ΙΧ στους πεζόδρομους και τις ράμπες. Είναι οι συμπεριφορές του τύπου «κάνω ό,τι γουστάρω», «αδιαφορώ για τους γύρω μου», «ο κόσμος είναι τσιφλίκι μου», «για μένα δεν ισχύουν οι κανόνες». (Μόνο που αυτός που συμπεριφέρεται έτσι υπονομεύει ο ίδιος τον νόμο, και όταν θελήσει να τον χρησιμοποιήσει για να προστατέψει τα δικαιώματά του, θα διαπιστώσει με οργή ότι «δεν υπάρχουν νόμοι σε αυτή τη χώρα». Αλλά τότε θα είναι μάλλον αργά. Ή μήπως είναι ήδη;)

Advertisements

2 thoughts on “O κύριος «κάνω ό,τι γουστάρω»

  1. Παράθεμα: Ο κύριος “κάνω-ό,τι-γουστάρω” (Νο2) | Sofi'Stories

  2. Παράθεμα: Ο κύριος “κάνω-ό,τι-γουστάρω” (Νο2) | Sofi'Stories

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s