ΒουΦουλού, του κράτους του σαθρού

Πρώην εργαζόμενοι στη ΒΦΛ Θεσσαλονίκης. Άλλοτε προνομιούχοι. Πολύ προνομιούχοι. Σήμερα συγκεντρώνονται έξω από το ΙΚΑ στην Αριστοτέλους για να διαμαρτυρηθούν γιατί το κράτος τους εγκλώβισε στο σύστημα για άλλη μια δεκατία. Δεν ξέρω με ποιον να εξοργιστώ περισσότερο…

Από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στη ΒΦΛ Θεσσαλονίκης. Πηγή: http://www.tovima.gr/oldPhotos/franklin/12312565.jpg

Η ΒΦΛ ανήκε μέχρι πριν από λίγα χρόνια σε τρεις ιδιωτικές τράπεζες- την Εμπορική, την Alpha, την Εθνική. Κάπου εκεί στο 2006 οι τράπεζες αποφάσισαν να κλείσουν τη μονάδα της Θεσσαλονίκης και να κρατήσουν μόνο το εργοστάσιο της Καβάλας. Όταν ανακοινώθηκε, ο κόσμος της Θεσσαλονίκης ξεσηκώθηκε, μιας και ήδη είχε επέλθει η αποβιομηχάνιση και 400 επιπλέον άνεργοι ήταν πολλοί. Οι ισχυροί βουλευτές της συμπρωτεύουσας άσκησαν πιέσεις πανταχόθεν. Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων δεν άλλαξαν την άποψη των τραπεζών. Ωστόσο, οι πολιτικές πιέσεις έφεραν αποτέλεσμα. Όσοι από τους εργαζόμενους δεν ήθελαν να «μεταναστεύσουν» στην Καβάλα για να εργαστούν στο εκεί εργοστάσιο, μπορούσαν να επωφεληθούν από διάφορα προγράμματα του ΟΑΕΔ. Το πιο προνομιακό για τους εργαζόμενους προέβλεπε ότι θα είχαν ένσημα για έξι χρόνια και καθαρά στο χέρι 1500 ευρώ. Καθόλου άσχημα για έναν άνεργο. Ένας πολύ καλός και σίγουρος μισθός και ένσημα χωρίς να δουλεύουν για έξι χρόνια. Μέχρι δηλαδή να βγουν στη σύνταξη, σε ηλικία 55-58 ετών, γιατί οι περισσότεροι ήταν στα βαρέα και ανθυγιεινά. Ο «μισθός» αυτός, το ειδικό επίδομα ανεργίας δεν μειώθηκε όπως όλοι οι μισθοί του δημοσίου– οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι. Απλώς τύγχανε τα τελευταία έξι χρόνια να τους πληρώνει το δημόσιο. Το δημόσιο, όχι οι τράπεζες που ήταν οι εργοδότες τους. Και το ένσημο- εργοδοτικές/εργατικές εισφορές- πάλι το δημόσιο. Είπαμε η απόφαση ελήφθη τότε που η Ελλάδα ήταν λαρτζ. Είχε και λαρτζ πρωθυπουργό, βουλευτή Θεσσαλονίκης. Τα χρόνια πέρασαν, οι άνθρωποι υπολόγιζαν στα ενσήματά τους και αυτά της εξαετίας, σχεδίαζαν να πληρώσουν για να εξαγοράσουν κάποια λόγω στρατού  και παιδιών και είχαν την ελπίδα ότι αυτούς δεν θα τους αγγίξει η μπόρα. Ότι αυτοί θα βγουν στη σύνταξη στα 58. Κάποιοι μάλιστα πρόλαβαν. Αλλά δεν πρόλαβαν να το χαρούν.

Ήρθε στο τέλος του 2012 μια εγκύκλιος που λέει ότι η εξαετία είναι πλασματικός χρόνος εργασίας. Και επειδή δεν μπορεί να έχει κανείς άπειρο πλασματικό χρόνο ασφάλισης και η εξαετία υπερκαλύπτει το όριο, δεν μπορούν να εξαγοράσουν ένσημα και να εμφανίσουν και άλλα πλασματικά έτη ασφάλισης. Έξι χρόνια πλασματικής εργασίας για την οποία όμως έπεφταν τα ένσημα, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Στην προ κρίσης Ελλάδα αυτά θα μετρούσαν ως κανονικός χρόνος ασφάλισης. Ξαφνικά, ένα μήνα πριν λήξει η εξατιά, τους λεν ότι αυτά τα χρόνια δεν μετράν σαν να ήταν κανονικά, αλλά ως πλασματικά. Άρα χρειάζονται τουλάχιστον άλλα τρία χρόνια εργασίας και ασφάλισης. Και πάλι δεν θα πάρουν σύνταξη. Θα περιμένουν μέχρι τα 67. Και όσοι πήραν σύνταξη να την επιστρέψουν. Αναδρομικά.

Στην αρχή ομολογώ ότι δεν ένιωσα καμία συμπάθεια για τους πρώην εργαζόμενους στη ΒΦΛ. Καλοπληρωμένοι, κάποιοι (αν όχι πολλοί) μπήκαν με «μέσον» (εξάλλου το κράτος είχε ρόλο και λόγο στις τράπεζες, και το κράτος ήταν οι εκάστοτε πολιτικοί του κυβερνώντος κόμματος), έφτασαν να «συνταξιοδοτούνται» στα 50 τους χρόνια, με ένα επίδομα ανεργίας 1500 ευρώ ακόμα στην εποχή του Μνημονίου. Αλλά, για στάσου. Ποιος το αποφάσισε; Και γιατί; Γιατί δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη οι τράπεζες για αυτό το ειδικό πρόγραμμα; Γιατί το κράτος έκανε τέτοια χουβαρτναλίκια με το δημόσιο χρήμα για τους απολυμένους μιας ιδιωτικής επιχείρησης; Θα μου πεις, τότε υπήρχε κράτος πρόνοιας και κοινωνική μέριμνα και προβλέψεις για τις μαζικές απολύσεις. Μόνο που ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης ήταν οι τράπεζες, που συνέχισαν να υπάρχουν και μετά το κλείσιμο του εργοστασίου. Δεν βάρεσαν κανόνι, όπως έγινε με την περίπτωση του Λαναρά. (Οι απολυμένοι άνω των 50 ετών στη Νάουσα μπήκαν κι αυτοί σε πρόγραμμα, με ένσημα μέχρι να συνταξιοδοτηθούν, αλλά με «επιδόματα ανεργίας» 700-1100 ευρω). Το ίδιο κράτος έρχεται και λέει σε αυτούς τους ανθρώπους ότι στα 56 τους, μετά από έξι χρόνια εκτός παραγωγής πρέπει να ξαναβρούν δουλειά, να κολλήσουν ένσημα για τουλάχιστον άλλα τρία χρόνια- σε μια χώρα με 26% ανεργία, ακόμα κι αν βρουν δουλειά, θα είναι «μαύρη»- και μετά να κάνουν υπομονή μέχρι τα 67 τους.

Θα μου πεις το ίδιο δεν συμβαίνει με τόσους και τόσους που απολύονται στα 50 κάτι τους; Αυτοί δεν είχαν καν την τύχη να δουλεύουν για τράπεζες ή να έχουν από πίσω τους ισχυρούς βουλευτές που να τους εξασφαλίσουν σταθερή ασφάλιση και ένα παχυλό επίδομα «ανεργίας». Σύμφωνοι.  Αλλά ποιος εργαζόμενος θα έλεγε όχι αν του πρόσφεραν ένα τέτοιο πρόγραμμα;  Και πως έτσι στα ξαφνικά, ένα μήνα πριν λήξει το πρόγραμμα αλλάζει ξαφνικά ο προγραμματισμός της ζωής τους, χωρίς καν μεταβατικό στάδιο;

Αυτή η ιστορία της ΒΦΛ είναι απλώς μια άλλη εκδοχή του κράτους του σαθρού, που ακολουθούσε και ακολουθεί αδιέξοδες λογικές. Που μεγάλωνε νωθρά, παχύσαρκα παιδιά, τα μπούκωνε με σοκολάτες και τσιπς, και ξαφνικά μια ωραία πρωία, όταν έφτασαν να είναι μεσήλικες πια,  τους βάζει να αγωνιστούν στο Σπάρταθλο.

Το ρεπορτάζ μου στη «Μακεδονία» σχετικά με το θέμα http://www.makthes.gr/news/economy/98859/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s