Οι Ινδές που άλλαξαν τη ζωή τους μέσα από μια εφημερίδα

Μεχρι και πριν από μερικά χρόνια, η Usha Jaatav δεν ήξερε να διαβάζει -δεν είχε καν βγει έξω από το περιβάλλον του σπιτιού της… Σήμερα είναι δημοσιογράφος μιας εφημερίδας με διεθνή αναγνώριση και ονειρεύεται να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Η ιστορία της δεν διαφέρει από την ιστορία κάθε μίας από τις γυναίκες που αποτελούν τη συντακτική ομάδα τής Khabar Lahariya, της εφημερίδας που κέρδισε το βραβείο «Best of Blogs» στο παγκόσμιο φόρουμ των μίντια, που διοργάνωσε η Deutsche Welle.

Σήμερα η εφημερίδα έχει 40 δημοσιογράφους (φωτογραφία), κυκλοφορεί σε τέσσερις τοπικές γλώσσες, διανέμεται από τις ίδιες τις ρεπόρτερ σε 600 χωριά και διαβάζεται από 80.000 αναγνώστες σε μια μικρή περιοχή στη Βόρεια Ινδία, με συνολικό πληθυσμό ενός εκατομμυρίου Photo credit: Khabar Lahariya

Της Σοφίας Χριστοφορίδου

Το «adore.» συνάντησε τη Poorvi Bhargava, συντονίστρια της ομάδας σύνταξης της εφημερίδας και άκουσε την ιστορία αυτών των γυναικών, που κατάφεραν να χειραφετηθούν μέσω της γνώσης.

«Τα ποσοστά αναλφαβητισμού είναι ιδιαίτερα υψηλά στις επαρχιακές περιοχές της Ινδίας, ιδιαίτερα μεταξύ των γυναικών» εξηγεί η Poorvi Bhargava. «Στα χωριά υπάρχουν μόνο δημοτικά σχολεία και για να συνεχίσει κάποιος την εκπαίδευσή του πρέπει να ταξιδεύει στις κοντινότερες πόλεις. Όμως, αν υπάρχουν χρήματα στην οικογένεια για την εκπαίδευση των παιδιών, προτεραιότητα έχουν τα αγόρια του σπιτιού. Έτσι, πολλές ενήλικες γυναίκες είναι λειτουργικά αναλφάβητες…».

«ΚΥΜΑΤΑ» ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Η εφημερίδα Khabar Lahariya (που στα Ελληνικά σημαίνει «κύματα ενημέρωσης») άρχισε να κυκλοφορεί το 2002. Photo Credit: Yashas Chandra

Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση Nirantar, που ασχολείται με ζητήματα εκπαίδευσης ενηλίκων γυναικών στην ύπαιθρο της Ινδίας, διοργάνωσε το 2000 ένα «ανοικτό σχολείο αλφαβητισμού».
Πολλές γυναίκες άρχισαν να μαθαίνουν εκεί -για πρώτη φορά στη ζωή τους- γραφή και ανάγνωση. Ορισμένες άλλες είχαν πάει σε κάποιες τάξεις του σχολείου, αλλά, καθώς δεν εξασκούσαν τις συγκεκριμένες δεξιότητες, τις έχασαν…
Ως άσκηση, τους ζητήθηκε να γράφουν σ’ ένα φύλλο χαρτί για όποιο θέμα θεωρούσαν σημαντικό. Κάθε φορά που δημιουργούσαν ένα τέτοιο φυλλάδιο, είχαν την αίσθηση ότι είχαν αποκτήσει αυξημένη δημοφιλία στο χωριό. Έτσι, όταν τελείωσε το σχολείο, οι γυναίκες αποφάσισαν: «Θέλουμε να χρησιμοποιούμε όσα μάθαμε, να μην τα ξεχάσουμε ξανά». Αυτό «γέννησε» το 2002 την εφημερίδα Khabar Lahariya, που στα Ελληνικά σημαίνει «κύματα ενημέρωσης».
Στην πρώτη δημοσιογραφική ομάδα συμμετείχαν έξι γυναίκες, οι οποίες αρχικώς έγραφαν για ό,τι συνέβαινε στο χωριό τους. Σύντομα, η εφημερίδα άρχισε να γίνεται δημοφιλής και να έχει αναγνωσιμότητα στην τοπική κοινωνία, επειδή οι μεγάλες εφημερίδες δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ με τέτοια θέματα: «Εδώ είναι ο τόπος μας, εδώ είναι οι αναγνώστες μας, εδώ υπάρχει δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για εμάς» είναι το μότο των γυναικών που γράφουν στην Khabar Lahariya…
Σήμερα η εφημερίδα έχει 40 δημοσιογράφους, κυκλοφορεί σε τέσσερις τοπικές γλώσσες (Awadhi, Bajjika, Bhojuri και Bundeli), διανέμεται από τις ίδιες τις ρεπόρτερ σε 600 χωριά και διαβάζεται από 80.000 αναγνώστες σε μια μικρή περιοχή στη Βόρεια Ινδία, με συνολικό πληθυσμό ενός εκατομμυρίου. Μάλιστα, με κονδύλια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), η εφημερίδα δημιούργησε και site, με περιεχόμενο διαθέσιμο και στην Αγγλική.
Με τον χρόνο η ομάδα μεγάλωσε και άρχισε να καλύπτει θέματα και της γειτονικής περιοχής: «Αρχικά, όταν πήγαιναν στις συνεντεύξεις Τύπου, οι αρχές και οι άνδρες δημοσιογράφοι τις κορόιδευαν, τις αμφισβητούσαν…» εξομολογείται η Poorvi Bhargava. «Αυτό όμως σταμάτησε σύντομα, ακριβώς επειδή έχαιραν μεγάλης αναγνώρισης και εκτίμησης από την τοπική τους κοινωνία».

«ΟΙ ΣΥΖΥΓΟΙ ΤΟΥΣ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΑΝ ΣΚΗΝΕΣ»
Ποιες αλλαγές έφερε όμως η εφημερίδα στις ζωές των ίδιων των γυναικών; «Πριν από 12 χρόνια οι γυναίκες μας περνούσαν δύσκολες στιγμές στο σπίτι τους. Οι άνδρες της οικογένειας -πατέρες, σύζυγοι και πεθεροί- δεν ήταν καθόλου ευτυχείς που οι γυναίκες έβγαιναν έξω από το σπίτι και συναντούσαν κόσμο. Όταν μερικές φορές χρειαζόταν να μείνουν ως αργά στην εφημερίδα, οι σύζυγοι έρχονταν έξω από το γραφείο και δημιουργούσαν σκηνές…» σημειώνει η Poorvi Bhargava.

Photo Credit: Amy Vitale

Με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν. Πολλές από αυτές τις γυναίκες κατάφεραν να πείσουν την οικογένειά τους, επειδή πλέον φέρνουν χρήματα στο σπίτι, έχουν σταθερό μισθό ενός πλήρως απασχολούμενου και προνόμια που άλλοι εργαζόμενοι δεν διαθέτουν: «Το σημαντικότερο όμως είναι ότι κέρδισαν την αυτοεκτίμησή τους», προσθέτει η κυρία Bhargava. «Nιώθουν ότι, μέσω της ανάγνωσης και της γραφής, έχουν πρόσβαση στον κόσμο της γνώσης. Μέσω της εφημερίδας, ότι κερδίζουν αξιοπρέπεια, ότι αποκτούν το δικαίωμα να μπαίνουν στο γραφείο ενός αξιωματούχου, να υποβάλλουν ερωτήσεις και να ζητούν εξηγήσεις. Είναι ένα δυνατό συναίσθημα! Νιώθουν σιγουριά ως δημοσιογράφοι και πλέον τις αποδέχονται οι συνάδελφοί τους. Σκεφτείτε ότι είναι οι μόνες γυναίκες δημοσιογράφοι που πηγαίνουν σε συνεντεύξεις Τύπου εδώ και δέκα χρόνια…».
Όσο για την τοπική κοινωνία, η Khabar Lahariya αποτελεί μέρος της αλλαγής: «Η διαφορά με τις μεγάλες εφημερίδες είναι ότι σ’ εμάς δεν υπάρχει λογοκρισία. Ελέγχουμε τις τοπικές αρχές για υποθέσεις που δεν θα τις κάλυπτε οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα. Επίσης, δίνουμε φωνή σε κοινότητες, φυλές και ομάδες ανθρώπων που συχνά είναι παραμελημένες ή και περιθωριοποιημένες (όπως οι ‘Ανέγγιχτοι’/untouchables), βοηθώντας τους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους».

Η «ΑΛΛΗ ΙΝΔΙΑ»
Στην περιοχή όπου εκδίδεται η Khabar Lahariya, το Bundelkhand, υπήρχε παλαιότερα η παράδοση, όταν ο σύζυγος πεθαίνει, η γυναίκα του να αποτεφρώνεται μαζί του. Κάποιοι πιστεύουν ότι η παράδοση αυτή συνεχίζεται ακόμη και σήμερα -μυστικά πλέον. Γενικότερα, πάντως, η βία κατά των γυναικών δείχνει να έχει ενσωματωθεί στην κοινωνική συμπεριφορά, σε όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση.
«Είναι αποδεκτό να χτυπά ένας άνδρας τη γυναίκα του», μας εξηγεί η Poorvi Bhargava. Μάλιστα, η εφημερίδα της φιλοξενεί συχνά ρεπορτάζ για περιστατικά βιασμών και βίας με θύματα γυναίκες: «Ακολουθούμε ωστόσο μιαν αυστηρή πολιτική: να μη δημοσιεύουμε φωτογραφίες ή στοιχεία που να αποκαλύπτουν την ταυτότητα του θύματος. Τα περιστατικά αυτά, όταν συμβαίνουν σε χωριά, είτε δεν καλύπτονται από τα μεγάλα ΜΜΕ είτε, στην καλύτερη περίπτωση, η υπόθεση ξεχνιέται μετά την πρώτη αναφορά. Εμείς παρακολουθούμε κάθε υπόθεση επί 2-3 εβδομάδες, ώστε να μην αφήνουμε τον κόσμο να ξεχάσει και να διατηρούμε κάποια πίεση προς την αστυνομία και τις τοπικές αρχές».

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

Η Poorvi Bhargava, συντονίστρια της ομάδας σύνταξης της εφημερίδας Khabar Lahariya, που κέρδισε το βραβείο «Best of Blogs» στο παγκόσμιο φόρουμ των μίντια που διοργάνωσε η Deutsche Welle.© DW/K. Danetzk © DW/K. Danetzki

Η Poorvi Bhargava, συντονίστρια της ομάδας σύνταξης της εφημερίδας Khabar Lahariya, που κέρδισε το βραβείο «Best of Blogs» στο παγκόσμιο φόρουμ των μίντια που διοργάνωσε η Deutsche Welle.© DW/K. Danetzk
© DW/K. Danetzki

“Η εφημερίδα αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα του πως μια λειτουργική δημοκρατία εξαρτάται από την πρόσβαση όλων των πολιτών στην πληροφορία” ανέφερε το μέλος της κριτικής επιτροπής και blogger Rohini Lakshane, κατά την απονομή του βραβείου Best of Blogs στο πακόσμιο φόρουμ των μίντια που διοργάνωσε η Deutche Welle, το καλοκαίρι του 2014. Αυτή δεν είναι η μόνη διάκριση που απέσπασε η Khabar Lahariya. Το 2004 τιμήθηκε με το δημοσιογραφικό βραβείο Chameli Devi Jain Award που απονέμεται σε ινδικά ΜΜΕ, το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο King Sejong Literacy Prize της UNESCO, το 2012 έλαβε το Laadli Media Award για ΜΜΕ που δείχνουν ευαισθησία σε ζητήματα φύλου αι προβλήματα σεξισμού, ενώ το 2013 έλαβε ένα ακόμη δημοσιογραφικό βραβείο στην Ινδία.

INFO:
Μπορείτε να δείτε συνεντεύξεις δημοσιογράφων τής Khabar Lahariya στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις https://www.youtube.com/watch?v=wnMVtJZg_OI και https://www.youtube.com/watch?v=ebiGI8aY3do

Το site της εφημερίδας: www.khabarlahariya.org

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «adore.» που κυκλοφόρησε μαζί με τη «Μακεδονία της Κυριακής» 14/12/2014

Advertisements

One thought on “Οι Ινδές που άλλαξαν τη ζωή τους μέσα από μια εφημερίδα

  1. Παράθεμα: «Παραιτήσου απο τη ζωή σου και όλα θα πάνε καλά» | Sophie's Stories

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s